Monbazillac: Franse wijn met een Hollands tintje

Monbazillac is een van de bekendste wijngebieden van de Dordogne vanwege zijn goudkleurige likeurwijnen. Het verhaal gaat dat het de monniken van l’église de Saint Martin waren die de witte druiven eens vergaten te oogsten. De herfst bracht opkomende nevel en mist uit zijstroompjes van de rivier de Dordogne, en de schimmel Botrytis Cinerea tastte de druiven aan. Maar wat bleek! Na de oogst en de persing ontstond een heerlijke zoete wijn met een hoog suikergehalte. En voilà, dankzij de luie monniken waren la pourriture noble (edele rotting) en de toekomstige trots van het Monbazillac-gebied geboren.

Hollanders waren er dol op in de Gouden Eeuw

Het was dankzij de VOC dat Nederland zich vanaf de 17e eeuw niet alleen financieel verrijkte, maar zich ook op culinair gebied ontwikkelde. De internationale handelsvloot bracht uit alle uithoeken van de wereld onbekende smaken direct bij de aardappeleters de keuken in. Natuurlijk niet bij iedereen, maar wel bij de gegoede klasse. Zo werden ook de zachtheid en elegantie van de zoete witte wijnen uit het zuidwesten van Frankrijk ontdekt. Dit kwam in eerste instantie door de uit de Dordogne gevluchte protestanten die zich –
verdreven door hun katholieke buren – vestigden in Holland en hun mooie wijnen wilden importeren. De VOC faciliteerde deze lucratieve wijnhandel maar al te graag. In de 200 jaren die volgden, kenden de wijnen uit Monbazillac een enorme populariteit. Dankzij de grote vraag zijn het de Nederlanders die aan de basis hebben gestaan van het ontstaan van vele wijngaarden in deze regio. In Monbazillac zijn tot op de dag van vandaag 32 wijngaarden die hun wijn verkopen onder ‘la marque hollandaise’.

Het is wel veel plukwerk

Monbazillac wordt gemaakt van sémillon, sauvignon en/of muscadelle-druiven. De oogst is pas laat in het seizoen, vanaf oktober. Toen ik in 2018 mee mocht plukken bij Chateau Kalian heb ik ervaren dat het een behoorlijk complex proces is om de druif tot een mooie wijn te maken, want het plukken van de door de schimmel aangetaste druiven moesten we met de hand doen in minstens twee etappes en we mochten alleen die druiven verzamelen die waren aangetast door de schimmel. De Botrytis Cinerea doet het water in de druif verdampen, waardoor op natuurlijke wijze de suikerconcentratie groter wordt. Daarna rijpt de wijn minimaal tot juni het daaropvolgende jaar in (eikenhouten) vaten. Het pluk- en rijpingsproces maakt het een arbeidsintensieve en dus relatief dure wijn. Toch is Monbazillac veel goedkoper dan zijn qua smaak vergelijkbare, en in Nederland populairdere zusje uit de Sauternes.

Maar waar schenk je dat nu bij?

Ik kan je absoluut aanraden om in Monbazillac de smaak van onze voorouders te ontdekken! De druivencombinatie en de pourriture noble zorgen voor een rijke en fijnzoete smaak van zuidvruchten, acacia en een likje honing. De frisse zuren maken het zoete niet te overheersend en brengen de wijn mooi in balans. De Périgourdins, inwoners van de Périgord streek waar Monbazillac onder valt, combineren het met voornamelijk hartige gerechten, bij een aperitief met foie gras of een oude Goudse kaas, bij een sappige pekingeend, of bij een kaasplank met roquefort.

De absolute favoriet van Kilian Griaud, de jonge eigenaar van chateau Kalian, is het recept van zijn vader: in boter gebakken coquilles die op het laatste moment afgeblust worden met… Monbazillac.